[EHW]Scrying

posted on 15 Aug 2013 05:23 by blesea
คำเตือน: ยาวและอ่านไม่รู้เรื่องกว่าคราวก่อน ภาษาประหลาด
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 

มานูเอลจรดปลายปากกาขนนกลงบนกระดาษก่อนดึงมือกลับมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้ เด็กหนุ่มถอนใจยาวก่อนตัดสินใจวางปากกาลงข้างกระดาษสีน้ำตาลอ่อน เขามีความรู้สึกว่าถ้าเขียนสิ่งที่คิดลงไปตอนนี้ เขาต้องโดนศาสตราจารย์ซา...ศาสตราจารย์อัล-ซาฮาบีลงโทษแน่ มานูเอลนั่งเท้าคางนึกถึงช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา

**************

"นึกถึงตัวเองใน 10 ปีข้างหน้า ก่อนการเพ่งสมาธิ แล้วอธิบายมาครับว่าคุณเห็นตัวเองอย่างไรบ้าง"

การบ้านชิ้นล่าสุดของวิชาพยากรณ์ศาสตร์เรียกเสียงฮือฮาจากนักเรียนในห้องได้จำนวนมากและหลากหลายอารมณ์ ทั้งเสียงที่บอกความตื่นเต้น เสียงถอนหายใจยาว ไปจนถึงเสียงบ่นพึมพำคล้ายไม่พอใจกับการบ้านใหม่ที่ได้รับ ส่วนตัวมานูเอลเองนั้นไม่ได้ส่งเสียงอะไร เขาเพียงเลิกคิ้วนิดด้วยความประหลาดใจ เด็กหนุ่มไม่เคยคิดถึงเรื่องอนาคตอย่างจริงจังมาก่อน การบ้านชิ้นนี้เป็นสิ่งที่น่าสนใจทีเดียว

อีก 10 ปีข้างหน้าอย่างนั้นหรือ... ถ้าไม่สมัครงานกับกองออกระเบียบและควบคุมสัตว์วิเศษ (แน่นอนว่าต้องเป็นแผนกสัตว์) ก็คงกลับไปช่วยงานร้านดอกไม้ของโดมินิค ถึงมานูเอลจะมั่นใจว่าผู้ปกครองของเขาคงยังอยู่ได้อีกนาน แต่โอกาสจะมีทายาทสืบทอดร้านก็คงยากไม่แพ้กัน

คิดๆ ดูแล้ว โอกาสเป็นอย่างหลังน่าจะมีสูงกว่า มานูเอลไม่มีความสามารถอะไรโดดเด่นมากนัก ความสามารถในการขี่ไม้กวาดยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าได้งานในกระทรวงจริงๆ ก็คงไม่พ้นงานนั่งโต๊ะทำเอกสาร... ฉะนั้นภาพที่เห็นก็คงไม่พ้นตัวเขาเองในร้านดอกไม้ สิ่งที่น่าลุ้นมากกว่าก็คงจะเป็นลักษณะหน้าตาและนิสัย

แต่อย่างไรเสีย อนาคตเป็นเรื่องไม่แน่นอน เหมือนที่ศาสตราจารย์กล่าวไว้ สิ่งที่เห็นอาจจะไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงก็ได้ การบ้านพยากรณ์ครั้งนี้สำหรับมานูเอลจึงเหมือนการเล่นทำนายสนุกๆ มากกว่า อีกทั้งก็ดูเป็นงานที่ไม่ยากเย็นจนเกินไป ดังนั้นรีบทำให้เสร็จเร็วที่สุดก็น่าจะเป็นเรื่องดี

หลังจากหมดคาบเรียน มานูเอลตัดสินใจขออนุญาตศาสตราจารย์อยู่ทำการบ้านต่อ เด็กหนุ่มวางลูกแก้วลงบนโต๊ะตรงหน้าก่อนใช้แขนเสื้อคลุมยาวของตนเช็ดบนวัตถุเรียบลื่นให้หมดรอยนิ้วมือ ดวงตาสีฟ้าอมเทาปิดสนิทครู่ใหญ่ก่อนลืมตาขึ้นเพ่งมองลงไปในลูกแก้วคริสตัลตรงหน้า ภาพกลุ่มควันสีขาวม้วนตัวอยู่ในลูกแก้วชวนให้สงสัยว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่ภายใน

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จากอารมณ์ตื่นเต้นเล็กๆ เริ่มกลายเป็นความเฉื่อยชา ดวงตาที่จับจ้องค่อยหรี่ลงครึ่งๆ ราวกับจะหลับแหล่มิหลับแหล่ ทันใดมานูเอลรู้สึกคล้ายกลุ่มควันเริ่มไหลวนออกมารอบตัว จากหมอกหนาเริ่มบางลงจนเด็กหนุ่มสามารถเห็นภาพของอะไรบางอย่างชัดขึ้น

ป้ายหินดำขัดเป็นเงา มีอักษรสีทองจำนวนหนึ่งสลักไว้บนป้าย มานูเอลรู้ได้ทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไร

หลุมศพ

ส่วนของชื่อต้นถูกย่อลงเหลือเพียงอักษรตัวเดียว ‘M’ ถัดมาที่นามสกุลก็เห็นเพียงผ้าถักสีเขียวผืนหนาบดบังส่วนหน้าของแท่นหินไว้ ทันใดนั้นเด็กหนุ่มก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

เอ็ม...มานูเอล?

อาการตกใจชั่วแวบทำให้สมาธิของมานูเอลหลุดจากลูกแก้วพยากรณ์ แน่นอนว่าภาพทั้งหมดก็หายวับไปในพริบตาเช่นเดียวกับกลุ่มควันรอบตัวราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่ภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ยังติดตาเกินกว่าจะเชื่อว่าเป็นภาพหลอนจากความง่วงงุน เด็กหนุ่มพยายามนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเรียนและคำสั่งของวันนี้

นั่นคือตัวเขาในอีก 10 ปีข้างหน้าอย่างนั้นหรือ?

****************

“สุขสันต์วันเกิด”

การ์ดอวยพรพร้อมข้อความสั้นๆ ในซองจดหมายจากโดมินิคเป็นจดหมายฉบับเดียวที่เขาได้ในวันนี้ มานูเอลขยับตัวลุกจากเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบเชียบ พยายามซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย

เพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องน่าอายที่มีคนมาอวยพรวันเกิดเหมือนเด็กๆ แต่สำหรับมานูเอล การมีคนฉลองวันเกิดให้ก็เหมือนกับเป็นการบอกว่ามีคนยินดีกับการมีชีวิตอยู่ของเขา ซึ่งเด็กหนุ่มถือว่าเป็นเรื่องที่ดี

วันนี้น่าจะเป็นวันดีที่จะลองพยากรณ์อนาคตตัวเองอีกซักครั้ง มานูเอลจำได้ว่าศาสตราจารย์ไม่ได้บอกว่าให้ทำได้เพียงครั้งเดียว เพียงแต่เคยเตือนไว้ว่าถ้าทำบ่อยๆจะส่งผลอะไรซักอย่างที่เขาก็จำไม่ได้แล้ว แต่ครั้งสองครั้งก็ยังไม่น่าจะเรียกว่าบ่อยจนเกินไป

ทะเลสาบดำคืนนี้เงียบสงบคล้ายเป็นใจให้ผู้มาเยือนได้กระทำการอย่างที่ตั้งใจ มานูเอลเดินเลียบไปตามริมน้ำมองหามุมสงบ เขาจงใจถ่วงเวลาเดินกลับหอและงดอาหารเย็นเพื่อเลี่ยงคำถามและสายตาของศาสตราจารย์รวมถึงเหล่าผู้ดูแลฮอกวอตส์ เด็กหนุ่มไม่อยากให้ความพยายามของเขาต้องมาตายตอนจบ ถึงปรกติแล้วบริเวณนี้จะไม่มีใครเดินผ่านเท่าใดก็ตาม

เมื่อได้จุดที่ต้องการ ร่างสูงค่อยทิ้งตัวลงนั่งสูดลมหายใจเข้าออกซักพัก พยายามจัดการกับความคิดวุ่นวายในหัวให้เหลือเพียงเรื่องที่ตนตั้งใจจะพยากรณ์...อนาคตในอีก 10 ปี ก่อนยื่นหน้าออกไปมองผืนน้ำที่บัดนี้สงบนิ่งราวกับผิวกระจก

อาจเป็นเพราะความตั้งใจบวกกับความเงียบสงัดของบรรยากาศรอบตัวช่วยให้สมาธิของเด็กหนุ่มจดจ่อกับการพยากรณ์ได้มากขึ้น สิ่งที่สะท้อนจากผิวน้ำค่อยๆแปรเปลี่ยนไปจากใบหน้าของเขาเป็นอย่างอื่น

ภาพที่ปรากฏขึ้นยังเป็นภาพเดิมกับคราวที่แล้ว แต่ครั้งนี้ภาพถอยออกมาให้เห็นในมุมกว้างมากขึ้น หลุมศพจากหนึ่งกลายเป็นสอง เขาไม่สามารถเห็นอักษรบนป้ายได้อย่างชัดเจนนัก แต่เด็กหนุ่มจำผ้าถักสีเขียวที่พาดผ่านป้ายหินสลักที่ตั้งเคียงคู่กันได้เป็นอย่างดี...ผ้าพันคอของเขาเอง

ภาพทั้งหมดดับลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของมานูเอล เด็กหนุ่มเอนตัวลงกับพื้นก่อนหลับตานิ่ง ภาพที่เห็นจากผืนน้ำเมื่อครู่ยังแจ่มชัดในความทรงจำ

มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ...

“...ในคืนจันทร์เต็มดวงสามารถทำให้มองเห็นได้ถนัดขึ้น" เสียงของศาสตราจารย์เจ้าของวิชาดังขึ้นในความคิดคล้ายต้องการเตือนความจำ มานูเอลลืมตาทันที มีเพียงเสี้ยวหนึ่งของดวงจันทร์ฉายแสงอยู่บนผืนฟ้าสีดำสนิท แสงสีเงินบางเบาจนแทบสู้ประกายแสงของดวงดาวนับพันไม่ได้

เด็กหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า ดวงตาสีฟ้าอมเทาจ้องลงไปบนผิวน้ำที่บัดนี้มีเพียงภาพสะท้อนของตัวเขาเองอยู่

ตัวเขาในเวลาปัจจุบัน

ถึงวันนี้อาจจะไม่ใช่วันที่ดีสำหรับการพยากรณ์ แต่วันนี้ก็เป็นวันที่ดีของเขา

โดมินิคบอกว่าเขาเกิดตอนเวลาสี่ทุ่มตรง ตอนนี้เขาอายุครบ 17 ปีโดยสมบูรณ์แล้ว

***************

หลังจากการใช้เวลาหลายชั่วโมงในห้องสมุด มานูเอลก็ได้พบคำตอบที่ตนเองต้องการหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือปฏิทินจันทรคติของปีปัจจุบัน วันต่อไปที่พระจันทร์จะเต็มดวงอีกครั้งยังอยู่ในช่วงเดือนกรกฎาคมนี้ เขายังมีเวลาอีกนิดหน่อย…

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น มานูเอลก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาจะทำอะไรเกี่ยวกับการบ้านวิชานี้ได้มากไปกว่ารอเวลา เด็กหนุ่มพยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับภาพที่เห็นจากการทำนายออกไปจากใจ กลับไปมุ่งมั่นเตรียมตัวเรื่องการสอบวัดความรู้พ่อมดเบ็ดเสร็จสมบูรณ์(ส.พ.บ.ส.) แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จนัก บางทีนี่อาจจะเป็นผลกระทบจากการพยากรณ์มากเกินไปที่ศาสตราจารย์เคยกล่าวถึงก็ได้

แต่มานูเอลก็หยุดคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็จะต้องลองให้กระจ่างอีกครั้ง ไม่ว่ามันจะสร้างผลกระทบอะไรกับตัวเขาไปมากกว่านี้ก็ตามที

ผ่านหลายวัน ดวงจันทร์ก็กลับมาส่องสว่างเต็มดวงบนท้องฟ้ายามราตรีอีกครั้งหนึ่ง ถึงเวลาที่เขาจะได้ลองอีกซักครั้งหนึ่ง

มานูเอลเลือกไปที่ริมทะเลสาบดำเช่นเดิม ในตอนแรกเด็กหนุ่มตั้งใจจะขึ้นไปยืมลูกแก้วที่ห้องเรียนวิชาพยากรณ์ศาสตร์ แต่คิดอีกที เขาไม่อยากรบกวนศาสตราจารย์อัล-ซาฮาบีมากจนเกินไป เขาได้ขอยืมใช้ลูกแก้วไปแล้วตั้งแต่วันแรก เด็กหนุ่มไม่อยากให้ศาสตราจารย์เจ้าของวิชาสงสัยว่าเขากำลังหมกมุ่นกับการพยากรณ์อนาคตมากกว่าที่ควร

มานูเอลเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งจากครั้งก่อน ตรงจุดนี้เขาสามารถเห็นปราสาทฮอกวอตส์และดวงจันทร์ได้ชัดเจน แสงจันทร์สว่างสะท้อนบนผืนน้ำสีดำที่นิ่งสนิทจนดูเหมือนมีท้องฟ้าอีกผืน เด็กชายนั่งถอนใจ ครั้งนี้เขาไม่พยายามคิดถึงอะไรมากนัก ด้วยกลัวว่าภาพของการพยากรณ์ครั้งก่อนๆจะส่งผลกับการพยากรณ์ในครั้งนี้

สถานที่เดิมปรากฏสู่สายตาของมานูเอลเป็นครั้งที่สาม ต่างไปเพียงว่าครั้งนี้ ภาพตรงหน้าถอยออกมาให้เห็นในวงกว้างขึ้นอีก หัวใจของมานูเอลเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อยกับภาพใหม่ที่ได้เห็น

มีใครบางคนอยู่ตรงหน้าหลุมศพ แม้จะเห็นเพียงด้านหลังก็ชัดเจนว่าร่างนั้นเป็นบุรุษ กะด้วยสายตาแล้วคงจะสูงกว่าเขาไม่มากนัก ในมือมีดอกไม้ช่อใหญ่อยู่ ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้เป็นหางสั้นๆ เป็นสีบลอนด์ซีดจรดปลาย

ไม่ใช่เขา

ความผิดหวังที่พุ่งขึ้นมาทำลายสมาธิทำให้มานูเอลหลุดจากการพยากรณ์อีกครั้ง และเขารู้สึกว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นอะไรเพิ่มเติมอีก

**************

หลังจากวันจันทร์เต็มดวง มานูเอลได้ลองทำการพยากรณ์อนาคตอีกหลายครั้ง โดยลองเปลี่ยนอุปกรณ์และสถานที่ไปเรื่อยๆ...กระจกในห้องน้ำ ถ้วยใส่น้ำของลูกไก่ของไรอันในห้องนอน (ครั้งหนึ่งเขาลองกับจานเงินในห้องโถงใหญ่ระหว่างมื้อเย็น แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากสีหน้าแปลกใจของเพื่อนร่วมโต๊ะ) แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นใจร่วมถึงความคิดที่ฟุ้งซ่านทำให้การพยากรณ์ของมานูเอลไม่เคยประสบความสำเร็จ มีเพียงกลุ่มควันและภาพที่บิดเบี้ยวสะท้อนออกมาเท่านั้น

ยิ่งเมื่อใกล้วันเข้า ความร้อนรนของมานูเอลทำให้เขาไม่สามารถเห็นอะไรจากการพยากรณ์ได้อีก เหลือเพียงภาพเดิมที่ยังติดในความทรงจำ

รู้ตัวอีกที มานูเอลก็เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันในการทำการบ้านส่งศาสตราจารย์ เขาควรจะเขียนอะไรสักอย่างลงไปได้แล้ว แต่ส่วนหนึ่ง...หลายๆส่วนในจิตใจเขาไม่อยากยอมรับภาพที่เห็น ถึงแม้ศาสตราจารย์จะเคยบอกว่าสิ่งที่เห็นจากการพยากรณ์อาจจะไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงก็ตาม การเห็นแต่ภาพเดิมซ้ำๆมันก็ชวนให้รู้สึกวิตกขึ้นมา

ไหนโดมินิคบอกว่าเจ้าของไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้สนจะเป็นคนอายุยืน?

แต่เด็กหนุ่มก็ไม่อยากโกหก เขารู้สึกว่าถ้าการเขียนคำโกหกลงไปก็เหมือนกับเขากำลังหลอกตัวเองอยู่ การเห็นภาพเดิมซ้ำทั้งสามครั้งย่อมไม่ใช่ภาพลวงตา

เอาเถอะ ยังไงอนาคตก็เป็นเรื่องไม่แน่นอน...

 มานูเอลถอนใจอีกครั้งก่อนจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ

“มานูเอล ดาห์ลมัน ในอีก 10 ปีข้างหน้า

เสียชีวิต”

***********

 (ขอนอนก่อนนะคะพี่น้อง จะกลับมาอธิบายเพิ่มเติมทีหลัง o<-<)

Comment

Comment:

Tweet

แงงงงง ของเอลดราม่าาาาาาาาา
ฟิคเขียนออกมาได้ดีมากค่ะ TT-TT อ่านไปแล้วนึกภาพตามไป มานูเอลมีความมุ่งมั่นมากๆ
ถ่ายทอดความหวาดกลัวกับความกังวลของคาร์แรคเตอร์ได้ดีจริงๆค่ะ อ่านตามไปก็รู้สึกสะเทือนใจไปด้วย
ตรวจการบ้านและให้คะแนนเรียบร้อยแล้วนะคะ
ขอขอบคุณทีเข้าร่วมกิจกรรมการบ้านครั้งนี้มากๆค่ะ อลันถ่ายทอดออกมาได้ดีมากเลย

#1 By Dr.Seiji on 2013-08-17 01:37