[EGoT]A dream

posted on 01 Jul 2013 21:58 by blesea

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

*****************

Sub-Event 001

A dream which I raise my sword towards.

ตั้งแต่จำความได้ ความฝันของนาอิมมีเพียงสิ่งเดียว

บ้าน

เด็กชายกวัดแกว่งดาบไม้ในมือด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ดวงตาสีน้ำตาลมองตรงไปที่ความว่างเปล่าตรงหน้าคล้ายกับมีคู่ต่อสู้ที่มองไม่เห็น ก่อนจะไสดาบตรงออกไปสุดแรงพร้อมคำรามดังลั่น

“เพื่อเอียริ!”

เสียงตะโกนเรียกความสนใจจากสายตาคนในตลาดได้ไม่น้อย มีรอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของคนหลายคน แต่นาอิมไม่คิดจะใส่ใจ คนเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายของเขา เด็กชายตวัดมือยกขึ้นสูง ปลายดาบชี้ตรงไปที่ยอดเขาสูงเทียมฟ้า เหนือขึ้นไปมีปราสาทหลังใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก หากกลุ่มควันขาวก็ไม่อาจบดบังความสง่างามของสิ่งก่อสร้างตรงหน้านั้นได้แม้เพียงนิด กลับยิ่งช่วยส่งเสริมความน่าเกรงขามให้ผู้ที่ได้เห็น

นั่นคือรังอินทรี

นั่นคือบ้าน

บ้านที่โคลธาร์ บิดาผู้เป็นที่รักของเขาไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง ไม่มีสิทธิ์กระทั่งจะได้อาศัย

ขาที่ไม่สมประกอบ ทำให้ถูกผลักตกลงมาจากรังนอนอย่างง่ายดายและรวดเร็ว ไม่มีแม้บ้านที่เรียกได้ว่าเป็นของตน ประตูจันทรานี้ก็เป็นเพียง ‘ซากไม้’ ที่ลอร์ดคาร์ซิเมอร์ ผู้นำตระกูลคนก่อนโยนให้อาศัยพักพิง โคลธาร์ไม่เคยมีสิทธิในสถานที่นี้อย่างแท้จริง

แต่นาอิมรู้ดี แม้ผู้เป็นพ่อจะมีร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ หากภายใน ไม่ว่าจะเป็นความรู้ ความสามารถ หรือหัวใจ โคลธาร์เป็นอินทรีที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใครหน้าไหน

และเขาก็คือลูกของอินทรีตัวนั้น แม้วันนี้นาอิมยังไม่เติบใหญ่ แต่อินทรีย่อมเป็นอินทรี

และบ้านของอินทรีไม่ใช่พื้นดิน

**************

//เคร้ง!//

เสียงใบมีดดาบกระทบพื้นส่งเสียงกังวานไปทั่วบริเวณก่อนสงบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักของนาอิม สายตาของเด็กหนุ่มยังจับจ้องอยู่ที่คู่ต่อสู้อย่างแน่วแน่ แม้เขาจะเพิ่งตวัดดาบอีกฝ่ายร่วงลงพื้นไปแล้วเมื่อครู่

“ฝีมือท่านยอดเยี่ยมทีเดียวนะ” รอยยิ้มและคำชมจากครูฝึกไม่ชวนให้รู้สึกยินดี กลับทำให้เกิดความขุ่นมัวในจิตใจนาอิม

ดาบหลุดจากมือ แต่คนตรงหน้ายังหัวเราะได้เหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ฝีมือของนาอิมยังห่างไกลจากคำว่า ‘ยอดเยี่ยม’

หากฝีมือของเขายอดเยี่ยมจริง สีหน้ารื่นเริงจนเกือบจะเป็นอวดดีของคนตรงหน้าคงไม่ปรากฎให้เห็น

หากฝีมือของเขายอดเยี่ยมจริง เขาคงไม่กลายเป็นอากาศธาตุต่อหน้าของผู้นำตระกูล

ฤดูหนาวครั้งก่อน นาอิมล้มเหลวไม่เป็นท่า สายตาของลอร์ดโคลวิสไม่แม้แต่จะชายตามองมาที่ลานฝึกที่ซึ่งเขากำลังปะดาบกับครูฝึกอย่างสุดฝีมือท่ามกลางหิมะขาว อากาศหนาวเหน็บ ณ เวลานั้นไม่อาจเทียบได้กับความเย็นชาที่เขารับรู้ได้จากแผ่นหลังกว้างของผู้ที่อยู่เหนือสุดของเอียริ

แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ผู้มีความสามารถที่แท้จริงเท่านั้นจึงควรจะได้รับการยอมรับ

อาจจะดูน่าเห็นใจสำหรับอิลเก ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของเขา

แต่รังอินทรีไม่ใช่สถานอนุบาลเด็ก

มันคือบ้าน ที่มีแต่ผู้ที่เหมาะสมเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง

*********************

นาอิม แอร์ริน ไฮสจ๊วตแห่งเวลล์

ตำแหน่งไฮสจ๊วต ผู้ดูแลปราสาทแทนในยามที่ผู้นำตระกูลออกไปปฏิบัติภารกิจนอกหุบเขาแอร์ริน หากว่ากันตามบรรดาศักดิ์ เรียกได้ว่าเหนือขุนนางทุกลำดับชั้น จะเป็นรองก็เพียงผู้นำสูงสุดเท่านั้น

จากอากาศธาตุ บัดนี้นาอิม แอร์ริน ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในตระกูลแอร์รินอย่างเต็มตัว

แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังเป็นได้เพียงตัวแทน ไม่ใช่ผู้นำที่แท้จริง

และถึงจะได้เป็นแอร์ริน แต่ก็เป็นเพียงแอร์รินบนผืนดิน ที่พำนักของเขายังคงเป็นประตูจันทรา...เชิงเขาใต้ปราสาทเอียริ

อินทรีที่ต้องอยู่บนดิน จะต่างอะไรกับไก่บ้านธรรมดาที่รอวันถูกกินเล่า?

แล้วพื้นดินเป็นที่ของเขาแน่อย่างนั้นหรือ? เวลาที่ผ่านมาอิลเกได้เคยแสดงผลงานใดที่โดดเด่นพอจะเป็นที่ยอมรับในฐานะผู้นำตระกูลได้บ้าง แล้วยังท่าทางอวดดีไม่เกรงใจใครนั่นอีก

ไม่ใช่แค่เพียงนาอิมที่คิด สายตาของคนเก่าคนแก่หลายคนบ่งบอกถึงความไม่พอใจอยู่ลึกๆ

กระทั่งเจ้าตัวเองยังไม่มีความกล้าพอที่จะนั่งบนบัลลังก์ไม้อย่างเต็มตัวเลยด้วยซ้ำ!

กี่ครั้งแล้วที่อิลเกออกว่าการด้วยการเดินไปมาในห้องโถงใหญ่ ปล่อยบัลลังก์ไม้ให้ว่างเปล่าอย่างน่าขัน บางครั้งนาอิมดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าผู้นำตระกูลอยู่ตรงไหนของการประชุมกันแน่

ภาพนั้นทั้งน่าหัวเราะและเสียดแทงจิตใจของนาอิมไปพร้อมกัน

คนทั่วแผ่นดินอยากขึ้นมาอยู่บนยอด คนบนยอดกลับอยากลงสู่พื้นดิน

ถ้าอิลเกอยากทำตัวติดดินนัก นาอิมก็ยินดีที่จะสละที่บนพื้นดินให้

รังอินทรีควรอยู่ในมือของผู้ที่เหมาะสมและต้องการมัน

*****************
 
"...ข้าจำได้" 
 
นาอิมถอนใจยาวด้วยความโล่งใจเมื่อได้เห็นข้อความในจดหมาย ความฝันของเขาใกล้ความจริงไปอีกขั้นแล้ว
 
“ท่านนาอิม ข้าขออภัย ข้าไม่ควรร้องเพลงนั้นให้ท่านเอเซลได้ยินเลย ข้าไม่ควรเลย”  น้ำเสียงละล่ำละลักของหญิงรับใช้เรียกความสนใจของนาอิมขึ้นมาจากจดหมายตรงหน้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ในมืออีกฝ่าย
 
“ฌาฮิน?”
 
นกตัวน้อยขนขาวที่เคยร้องเพลงเจื้อยแจ้วอยู่เป็นประจำ บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงคล้ำของเลือด กลางอกและปีกทั้งสองข้างปักไว้ด้วยลูกธนูไม้ขนาดย่อมที่สมควรจะเรียกว่าลูกดอกมากกว่า นาอิมจำของทั้งสองสิ่งได้ทันที

นกของเอเซล...และธนูของเอเซล

"เกิดอะไรขึ้น?”

"ว วันนี้ ตอนเฝ้าท่านเอเซล ข้า ข้าเบื่อขึ้นมา ก็เลยร้องเพลงเบาๆ จู่ๆท่านเอเซลก็บอกให้ข้าร้องดังขึ้น แล้วท่านเอเซลก็ร้องตาม แล้วจู่ๆก็...จู่ๆก็" คำตอบของร่างที่กำลังสั่นเทาตรงหน้าไม่ช่วยไขข้อสงสัยให้กระจ่างขึ้น นาอิมตัดสินใจสาวเท้าขึ้นบันไดตรงไปที่ยอดของหอคอย ก่อนผลักประตูบานหนาหนักเข้าไป

//เฟี้ยว// //ฉึก!//

เสียงลูกธนูตัดผ่านอากาศข้างหูทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจสะดุดไปชั่วครู่ นาอิมกำหนดลมหายใจให้เป็นปรกติก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบไร้อารมณ์

นาอิมมั่นใจว่าตนเป็นคนใจเย็น แต่การคุยกับเอเซลต้องใช้อะไรมากกว่านั้น

“เอเซล เกิดอะไรขึ้นกับฌาฮิน” ไม่มีคำตอบจากปากเจ้าของชื่อ ดวงหน้าเรียวเล็กก้มลงนิด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่วัตถุบางอย่างที่ดูคล้ายหน้าไม้ในมือ มีกลไกประหลาดที่นาอิมไม่คุ้นเคยนักติดอยู่ตามส่วนต่างๆ นาอิมพิจารณาท่าทีของผู้เป็นน้องอยู่ชั่วครู่ ก่อนเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 “เจ้า...ลองหน้าไม้ กับนกของตัวเอง?” นาอิมรู้ดีว่าน้องสาวของเขานั้น ‘ต่างออกไป’ แต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ มือใหญ่ตรงเข้าคว้าต้นแขนของร่างเล็กด้วยอาการลืมตัว

//เพี๊ยะ!//

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นแทบจะทันที นาอิมสะบัดมือออกตามสัญชาตญาณ เขาลืมไปว่าเอเซลตื่นตกใจง่ายยิ่งกว่านกบนยอดไม้เสียอีก

"เจ้า...จำข้าได้ใช่ไหมเอเซล" น้ำเสียงของนาอิมอ่อนลงคล้ายต้องการปลอบประโลม ดวงตากลมโตสีอำพันมองตรงมาอย่างหวาดระแวงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยเปลี่ยนเป็นสงบลงเมื่อรับรูุ้ถึงใบหน้าที่คุ้นเคย

 "นาอิม..." เจ้่าของนามพยักหน้า ทุกอย่างเป็นไปด้วยอาการเนิบช้าจนบรรยากาศก็คล้ายจะไม่ไหวติงตามไปด้วย แม้นาอิมจะต้องการคำตอบเพียงใด สิ่งที่เขาทำได้เมื่อเผชิญหน้ากับเอเซลคือรอให้นางพร้อม

หลังความเงียบที่น่าอึดอัด ในที่สุดเด็กสาวก็ยอมเปิดปาก แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นท่วงทำนองคุ้นหู

ลำนำแห่งเอียริ

 A bird in freedom, 

Do as it want to, 

Able to live freely, 

And die freely too.

 “เอเซล...เจ้า...” นาอิมพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

หน้าไม้ กรงนกที่เปิดอ้า และลำนำของเมือง...

หรือว่า...

 “ฌาฮินเลือกแล้ว...” คล้ายรู้เท่าความคิด เด็กสาวเอ่ยปากตอบสิ่งที่นาอิมกำลังสงสัย ก่อนจะเริ่มร้องเพลงต่อด้วยท่าทางเหม่อลอย

Now, what would you do,

With a key in your hand?

แม้จะเดินออกจากห้องของน้องสาวมาเป็นเวลานานแล้ว แต่วรรคสุดท้ายของเพลงวนเวียนอยู่ในความคิดของนาอิมจนถึงตอนที่ศีรษะแตะลงกับหมอน

ฌาฮินเลือกแล้ว แต่เขายังไม่ได้เลือก

รังอินทรีที่เคยเฝ้าปรารถนาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่การจะได้มาหมายถึงการต้องหันดาบของเขาไปฟาดฟันกับผู้ที่อยู่บนรังนั้น

บ้านที่อาบไปด้วยเลือด...อาจจะเป็นเลือดของเขา หรือเลือดของผู้ร่วมตระกูล

นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการจริงๆอย่างนั้นหรือ? 

ก่อนความกังวลจะถูกเจือจางไปด้วยความง่วงงุน นาอิมรู้สึกคล้ายได้ยินเสียงของสตรีอันเป็นที่รักกำลังถามคำถามที่เขาไม่ได้ยินมาเป็นเวลานานอีกครั้ง ราวกับจะตอกย้ำคำถามที่เขากำลังต้องการคำตอบ 

“Naim, my dear, Are you ready to be a traitor?”

“Are you ready to be a ‘kinslayer’?”

“Is this really what you dream of?”

******************

"เมื่อวานซืนท่านไปที่กัลล์ทาวน์ทำไม?"

"ลอร์ดอิลเกยังเดินทางเข้าออกกัลล์ทาวน์ออกบ่อยไปมิใช่หรือ?"

"นั่นเป็นธุระในการตรวจดูความเป็นไปของนครใต้ปกครองในฐานะผู้ครองนคร ท่านอาจจะลืมไป แต่ตำแหน่งไฮสจ๊วตของท่าน‘ไม่ใช่’ตำแหน่งผู้นำ”

คำพูดเน้นย้ำจากปากของผู้เป็นน้องคล้ายเข็มเล่มเล็กเสียดแทงเข้าสู่ผิวหนัง นาอิมรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ร่างสูงยังสามารถคุมท่าทีให้สงบนิ่งได้

"...ข้ารู้ตำแหน่งของข้าดี ข้าเพียงเดินทางไปเยี่ยมเยียนลอร์ดรอยซ์ที่รูนสโตนคุยเรื่องสัพเพเหระ และแวะซื้อของฝากให้เอเบรนเท่านั้น”

"ข้าได้ยินว่า ลอร์ดรอยซ์มีการฝึกทหารใหม่ รวมถึงเปิดรับสมัครทหารเพิ่ม...สิ่งนี้เกี่ยวกับ'เรื่องสัพเพเหระ'ของท่านด้วยหรือไม่" สีหน้าของผู้เป็นน้องบอกแววสงสัยเคลือบแคลงอย่างปิดไม่มิด แม้จะเข้าใจได้ถึงสาเหตุ แต่บางครั้งเขาก็รู้สึกเจ็บใจไม่น้อยที่คนตรงหน้าเชื่อมั่นในตัวอิลเกมากกว่าเขาที่เป็นพี่แท้ๆเสียอีก

"เจ้าต้องการจะบอกว่าข้ากับลอร์ดรอยซ์กำลังสมคบคิดกัน ซ่องสุมกำลังทหาร เตรียมก่อการกบฎอย่างนั้นสินะ"

"!...ข้า ไม่ได้คิดถึงเพียงนั้น"  น้ำเสียงของคนตรงหน้าอ่อนลงทันทีจนนาอิมอยากจะหัวเราะใส่ 

แม้ว่าก่อนที่อิลเกจะขึ้นเป็นผู้นำ นาอิมจะเคยแสดงเจตนามุ่งหมายบัลลังก์ไม้อย่างชัดเจน แต่สามปีที่ผ่านมา นาอิมก็เชื่อว่าตนเองได้ปฏิบัติหน้าที่ใต้อำนาจของอิลเกอย่างไม่เคยขัดข้อง ดังนั้นจึงไม่มีเหตุใดเลยที่คนตรงหน้าจะต้องสงสัยในความจงรักภักดีของเขาที่มีต่อผู้นำคนปัจจุบัน

"ป้อมรูนสโตนอยู่ใต้การปกครองของลอร์ดรอยซ์ การจัดการกำลังพลในป้อมนั้นถือเป็นสิทธิ์ขาดของท่าน ข้าไม่คิดว่าตำแหน่ง'ตัวแทน'เช่นข้าจะมีสิทธิไปก้าวก่ายอะไรได้ แต่หากต้องให้คาดเดาถึงเหตุผล อาจเป็นเพราะช่วงนี้มีเรือแปลกๆเข้าออกที่นครกัลล์ทาวน์บ่อยขึ้น ท่านลอร์ดอาจจะเป็นกังวลเรื่องการถูกโจมตีกระมัง อย่างไรเสียหากมีใครบุกเข้ามา ด่านแรกที่จะต้องรับหน้าก็คือกัลล์ทาวน์และรูนสโตน"

"..."

"แม้ข้าจะเป็นเพียงตัวแทนของผู้ครองนคร เป็นเพียงแอร์รินบนผืนดิน แต่ข้าก็เป็นแอร์รินคนหนึ่ง ข้าไม่สนใจว่าใครจะเข้าใจการกระทำของข้าว่าอย่างไร ข้าจะทำในสิ่งที่ข้าจำเป็นต้องทำทุกอย่างเพื่อความสงบสุขและมั่นคงของแผ่นดิน” ริมฝีปากหนาขยับเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย สายตายังจับจ้องอยู่บนกระดานหมากรุกตรงหน้าคล้ายกำลังพูดกับหมากของอีกฝ่ายมากกว่าจะเป็นเจ้าตัว

แต่นาอิมรู้ดี เขาไม่ได้พูดกับใคร นอกจากตัวเอง

บางที...เขาควรจะยอมรับได้แล้ว ว่าสิ่งที่เคยเฝ้าฝันถึงนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

บ้านของเขาไม่ใช่เพียงปราสาทเอียริ แต่เป็นหุบเขาแห่งแอร์ริน

บางที...เขาควรจะเข้าใจได้แล้ว ว่าการที่ยอดเขาจะตั้งตระหง่านอยู่ได้ ต้องมีฐานรากที่มั่นคง

ประตูจันทราไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘เศษไม้’ ไร้ค่าอย่างที่เคยคิด

แอร์รินบนผืนดินไม่ใช่สิ่งที่ถูกทิ้ง แต่เป็นสิ่งที่ต้องมีเพื่อให้ปราสาทเอียริยังคงอยู่ได้อย่างผาสุก

อำนาจเหนือบัลลังก์ไม้ อาจไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริง

ปลายดาบของเขาไม่ควรหันไปหาปราสาทเอียริ แต่ต้องมุ่งไปสู่ใครก็ตามแต่ที่หวังจะเข้ามาทำลายหุบเขาแห่งแอร์ริน

 

'เพื่อความมั่นคงและสงบสุขของบ้านอันเป็นที่รัก'

.

...

......

 “นาอิม!” เสียงตวาดกร้าวเรียกสติของเจ้าของชื่อให้กลับมาสู่ปัจจุบัน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนไหววูบด้วยความตกใจผสมกับอารมณ์บางอย่าง ก่อนแปรเปลี่ยนสงบนิ่งอีกครั้ง

"ข้าได้พูดในสิ่งที่ข้าคิดไปหมดแล้ว เจ้ายังมีอะไรที่สงสัยอีกหรือ" นาอิมขยับมือที่กำแน่นตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบให้คลายออก แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ถึงชิ้นส่วนของบางสิ่งในมือ

หมากราชาสีขาวทำจากไม้เนื้ออ่อน บัดนี้หักเป็นสองส่วนอยู่ในอุ้งมือของนาอิม

“คำพูดของท่านไม่มีอะไรที่ข้าสงสัย แต่ท่านหักหัวราชาของข้าทำไมกัน?” 

“Naim, My dear, what is your dream?”

“...Home”

“And How far would you go to fulfill it?”

"As far as it takes.  Abilia… As far as it takes…"

******************

ส่วนที่เป็นสีน้ำตาลแดงเป็นลำนำประจำเอียริที่คุณ @penawizard แต่งไว้ ถ้าไม่ลำบากสต๊าฟจนเกินไปช่วยบวกคะแนนเป็นของทิลด้าด้วยนะคะ T_T *กราบงามๆ*

EDIT: ยังไงก็อยากใส่ไข่ปลาจริงๆค่ะ o<-<

EDIT2: หลับไปตื่นนึงแล้ว มีแรงมางอแงแล้ว เฮ o<-< ก็ จบจนได้ ฮือ ทีแรกเขียนไปอีกแนวนึง แต่ลืมไปว่าห้ามใช้ตัวละครที่มีสิทธิ์เป็นตัวละครหลักในการเดินเรื่อง เลยต้องมาแก้เอาวินาทีสุดท้าย มีจุดรั่วกระจายตัวเป็นหย่อมๆ แต่ก็ยังคงรักษาสัญญาที่ว่าจะั้เป็นตัวละครที่เรียบร้อยว่าง่ายที่สุดในแผ่นดินไว้ได้นะคะ!(...) ขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจอ่านมาถึงตรงนี้เลยค่ะ *กราบหน้าแนบพื้น*

ก็ ครั้งนี้ ยังไม่ค่อยเป็นที่พอใจเท่าไหร่นัก ครั้งหน้าจะพยายามให้มากขึ้น ขอบคุณสำหรับกิจกรรมที่สนุกสนาน(แม้หลังๆจะเหมือนเตรียมสอบเข้าไปทุกที)นะคะ จะรอติดตามอีเวนท์ต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ!

Comment

Comment:

Tweet

นาอิมเป็นผู้ชายที่เท่มาก
เท่มากจริงๆ หุบเขาของเอียรีเป็นแบบนั้น โหดร้าย หนาวเย็น และแข็งแกร่ง พ่อของนาอิม อาจถูกมองได้ว่าเป็นนกที่ไม่สมบูรณ์ แน่นอนว่านกที่อ่อนแอย่อมอยู่ในรังที่โหดร้ายแบบนี้ไม่ได้ แต่… ใครเลยจะกล้าตัดสินว่า ใครอ่อนแอ หรือไม่อ่อนแอกัน เมื่อที่จริงความสามารถคนเรานั้นมีมากมาย
นาอิมทำให้เรารู้ว่า การเรียนรู้เพื่อเดินไปข้างหน้านั้นคืออะไร เพระาชีวิตไม่ได้หยุดอยู่กับที่ และไม่อาจหยุดอยู่ที่เดิม มองไปแค่จุดๆ เดียว ที่จริงมันยังมีอะไรอีกมาก ที่ต้องมอง
และนาอิมมอง ก่อนจะเจอสิ่งที่ต้องปกป้องด้วยตนเอง
เป็นผู้ชายที่เข้มแข็ง เขาสู้เพื่อพ่อ หาสิ่งที่ตนต้องปกป้องจนเจอ
เป็นคนที่แข็งแกร่งมากจริงๆ
/กอด นาอิมน่ารัก คุณอินทรีที่เก่งการ ท่ามกลาง ความหนาวเย็น นาอิมเป็นผู้ชายที่เร่าร้อนมากๆ คนหนึ่งเลยละ 
'เพื่อความมั่นคงและสงบสุขของบ้านอันเป็นที่รัก' 
มาสู้เพื่อสิ่งที่รักกัน !~

#9 By mo.saic on 2013-07-07 17:15

"บ้านของเขาไม่ใช่เพียงปราสาทเอียริ แต่เป็นหุบเขาแห่งแอร์ริน"
/แปลว่าท่านจะไม่ยึดแค่ปราสาทสินะคะ... จะยึดทั้งทีเอามันทั้งหมด!
ไม่ๆๆ จะบอกว่าชอบอะ อ่านประโยคนี้แล้วมันได้ยินเสียง For the Vale!!! ดังขึ้นมาในหัวเลยล่ะ

แต่ว่า... as far as it takes........
ถ้าเป้าหมายคือ "เพื่อความมั่นคงและสงบสุขของบ้านอันเป็นที่รัก"
ถ้านาอิมเห็นว่าอิลเกเป็นภัยต่อความมั่นคงและสงบสุข นาอิมก็.......

สุดท้ายแล้วนาอิมจะก้าวไปจนถึงขั้น "kinslayer" ไหม

/มองคิงคอหักคามือ

#8 By cyanic on 2013-07-04 02:14

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 10,205 ตัว
*สำหรับจุดที่เว้นบรรทัดเป็นช่วงยาว นับว่าเว้นบรรทัดเพียงสองบรรทัดเท่านั้น
**ไม่นับเครื่องหมายที่ใช้เพื่อคั่นเนื้อหา

รวมทั้งหมด 10205/7 = 1457.86
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 1458

#7 By EGoT on 2013-07-04 00:04

ตั้งแต่อ่านมานะคะคุณ <3
ฉันชอบหักคอคิงทั้งที่พึ่งพูดว่าจะปกป้องมากเลยคะ 5555

#6 By :-[R]i{ki}~~{[C]ha~n}-: on 2013-07-03 10:02

คุณนาอิม ..../ฟฟฟฟฟฟฟ
จริงๆ แล้วเข้าใจความรู้สึกยังไงพิกล  บางทีโลกมันก็ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ เนอะคะ  /ซับ
เราหลงคล้อยตามตอนคุณนาอิมกล่อมตัวเองไปวูบนึง  คือนั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกเหมือนกัน รังอินทรีโดดเดี่ยวไม่มีอาณาเขตที่ปลอดภัยให้หากิน อินทรีที่ไหนจะอยู่ได้นาน 
แต่แล้ว....
...
........//มองท่านหักคอคิง

#5 By akua on 2013-07-02 17:43

ความฝันของนาอิม - บ้าน แต่บ้านที่ว่า ไม่ใช่บ้านธรรมดา
ชอบจุดที่บอกว่า 'อินทรีย่อมเป็นอินทรี และบ้านของอินทรีไม่ใช่พื้นดิน' มากค่ะ
โดยส่วนตัว เราชอบคนที่รู้ว่าตัวเองมีดี และซื่อตรงต่อความต้องการของตัวเอง อยากได้คืออยากได้ ชอบความทะเยอทะยานในช่วงแรกของนาอิมมากค่ะ
'ถ้าอิลเกอยากทำตัวติดดินนัก นาอิมก็ยินดีที่จะสละที่บนพื้นดินให้' ประโยคนี้อ่านแล้วหัวเราะเลย ชอบมาก 555+
รู้สึกเหมือนเราได้เดินทางไปพร้อมกับนาอิมเลยค่ะ ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในจิตใจของเขา

เริ่มด้วยความทะเยอทะยาน แล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นเห็นความสำคัญในตำแหน่งหน้าที่ ในตัวเอง เข้าใจว่าตัวเองต้องการอะไรอย่างแท้จริง คือพลิกกลับจากอยากชิงบัลลังก์แอร์รินเป็นคงอยู่ที่เดิมเพื่อปกป้อง ยอมอยู่ต่ำเป็นรากฐาน เพื่อให้บ้านมั่นคง
เป็นคนดีเสียสละ
เป็นคนน่ารัก......

เอ๊ะ แต่เดี๋ยวก่อน!!!!

.
.
.
อ่านมาช่วงท้าย ถึงกับต้องตบเข่าฉาด !
...ช่วงหลังนั่นกล่อมตัวเองอยู่
ใจจริงก็ยังอยากเป็นผู้นำแอร์รินใช่มั้ยคะ !!!!!

#4 By Lionel EGoT on 2013-07-02 09:41

มองท่านนาอิมหักหัวราชาคามือ....
เราชอบแนวคิดและความมุ่งมั่นของนาอิมนะ แต่ตอนนี้เราต้องเตรียมพร้อมกันก่อนนะท่าน /บีบ /เสร็จจากนี้ค่อยว่ากันอีกที /อ้าวเฮ้ย

#3 By JunE on 2013-07-02 01:06

/หิ้วท่านนาอิมหนีออกจากเมือง /โดนเตะ
อ่านมาเรื่อยๆนะคะ
ชอบตอนสุดท้ายอะ แหลกคามือเลย > < #นิยม
รอลุ้นท่านนาอิมนะคะ cry cry  #fgฝุดๆ

#2 By ..-~:HANA~hanachiko:~-.. on 2013-07-02 01:01

ท่านนาอิมมมมมม

ชอบตรง " แอร์รินบนผืนดินไม่ใช่สิ่งที่ถูกทิ้ง แต่เป็นสิ่งที่ต้องมีเพื่อให้ปราสาทเอียริยังคงอยู่ได้อย่างผาสุก " confused smile

/แต่เราก็เห็นตรงคลุมดำ... อืม...

เอาเป็นว่าจะติดตามสตอรี่ของท่านนาอิมต่อไปนะคะ cry

ปล. ไม่ต้องบวกคะแนนให้ทิลด้าหรอกค่า เรายกลำนำให้เป็นของส่วนรวมของเอียรีแล้ว ใช้ได้ตามสบายเลยน้าา

#1 By BloodyPena :: Through Ages on 2013-07-02 00:27